سلام

این مدت نهست در این فضای مجاز فرصتی شد تا با دوستان بیشتر انس گرفتیم چه انها که تلفنی جویای حال بودند و چه انها که با حضور خود چشمان ما را با اشک شوق اشنا کردند و چه انها که با پیامی و پیغامی و چه انها که با دل! صحبتها بیشتر و بیشتر رنگ یک رنگی و خوشرنگی به خود گرفت ! رنگ جوانیها و سودای من و ما شدن، ظاهر یکی بودن و در اندیشه ی دو تا شدن! شرم از گفتن و ترس از حسرت نگفتن! به هر حال همه این جریانات خوشایند - که تنها ناخوشایندش مزاج ما بود – بر انم داشت تا کمی بیش از حد معمول بیاندیشم ! به هر روی و به درخواست دوستی که داستان پر کشیدن پرنده ی احساسش را در باغ نیک رویی (از انانی که وعده اش را در بهشت برین می دهند!) و نامرادیهای روزگار و چه و چه و چه را بازگو می کرد و خواستار مقدمه ای شد برای شروع رقص قلمش در پیش چشمان یار تا شاید رد ان، پادشاه اندیشه را وادارد تا فرمان نرمخویی (هر چند اندک) به قلب نازکش دهد تا ارامشی گیرد این کبوتر پر درد دلش!

و ماحصل جستجوی ذهن را برایش می نویسم:

سلام به آسمان آبی که مرا به یاد چشمان تو می بیند .

بهونه قشنگم ! بگذار متن را این گونه آغاز کنم با این جمله که:

 عقا ب در آغاز پر کشیدن،  گاه پر می ریزد اما

در اوج حتی از با ل زدن هم بی نیاز است ؛

میدانم تو در اوج هستی،

 اما من هم از درخت چیزی آموختم:

 که اگر درخت پای در اسارت خاک دارد ،

اما سر افشاندن بر آسمان را فراموش نمی کند .

من هم ،

آسمان را فراموش نمیکنم . 

روی آسمانم و

خدایی دارم.

امشب نجوایی کردم با دلم! گفتم: خدایا! من ایستاده ام زیر آسمان تو تا باریدن دلم را چشم به راه باشم دو دل بودم بیایم یا نه!

 یک دل را گذاشتم پایین پایین ؛ اما آن یکی دلم را (همان که ودیعه ی خودت است همان که گاهی از چشمانم می چکد) گرفتم دستم و آمدم نزدت ... خدا یا حالا ایستاده ام اینجا زیر آسمان تو و می دانم اگر به آهستگی با ل  زدن سنجاقک ها سلام کنم می شنوی و همین برایم کافیست.

حال بگذار آغاز کنم گریستن را و بگویم وقتی یک قدم از او فاصله می گیرم چقدر زود گلدان احساسم زرد و پژمره می شود .

ای خدای مهربان من ! ای مهربانترین ، صدای دلم را بشنو ، بشنو که به تو محتاجم و دل به حریم رویای ات سپردم ؛ به درگاهت آمدم تا فقر و در ماندگی ام را نزدت بگذارم و قلبم را قربانی عشقی پاک سازم.

خدای خوبم . من دست تمنای خودم را به سویت بلند کردم که فقط بگویم:

خدایا . من _ من _ من به تو محتاجم.

آهای – آهای- با تو هستم!

تو!

 می دانی؟!

 می دانم که به یقین می دانی ، که در تلاطم چشمان منتظرم یاد شیرین توست که آرامم میکند، تو می دانی که مرا امید وصل است و نگاهی از تو که تار و پودم را روشن سازد! و من همیشه منتظر قدمهای راسخ و چشمانی که می توان زیر آن با بارش عشق تر شد!

من تمام پیچک های نگاهم را پیشکش قدمهای مهربانت می کنم ،

ای ماندگار ترین لبخند ...

هرگونه برداشت از این متن ازاد است!